Zachariasz (Shakro) Bakradze, gruz. ??????? (?????) ???????, urodził się 22 października 1868 roku w Tyflisie, z ojca Dymitra i Anny z Anaszukelów (rodzice byli szlachtą gruzińską ). Miał dwie siostry.

Do służby wojskowej zgłosił się jako kadet Tyfliskiego Korpusu Kadetów 7 lipca 1890 roku. Został szeregowcem na prawach jednorocznego ochotnika w 13. Lejb-Grenadierskim Erewańskim Pułku Jego Cesarskiej Wysokości. Dalszą naukę – junkierski kurs II stopnia – pobierał w moskiewskiej Wojskowej Szkole Piechoty. Służbę w oddziałach garnizonowych rozpoczął od roku 1894, najpierw w 10. Wschodniosyberyjskim Pułku Strzelców W tym też roku 8 sierpnia został mianowany podporucznikiem. Cztery lata później dostał przydział do Port Artur do 12. Pułku Wschodniosyberyjskiego. 1 sierpnia 1899 r. awansował do stopnia porucznika. W 1900 bierze udział w potyczkach z Chińczykami, podczas których odnosi rany. W maju następnego roku przeniesiony do 9. Wschodniosyberyjskiego Pułku Piechoty. Od 28 stycznia objął dowództwo kompanii. W tym też czasie, 1 sierpnia 1903 r. awansowany do rangi sztabs-kapitana. Stopień kapitana uzyskał niespełna dwa lata potem 11 marca 1905 roku. W tym też roku bierze udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Od 1908 roku odjął dowództwo IV Baonu. 26 lutego 1912 r. służył już w randze podpułkownika. Od 21 maja do 4 stycznia 1913 r. przewodniczył sądowi pułkowemu, a potem był szefem kwatermistrzostwa. W maju 1914 roku przeniesiony do 54. Mińskiego Pułku Piechoty Jego Wysokości Cara Bułgarii. 31 października tegoż roku awansowany na pułkownika.

Pierwszą wojnę spędził w niewoli austriackiej. 12 kwietnia 1918 r. zwolniony ze służby. W maju podjął starania o emeryturę. Po wybuchu rewolucji październikowej dowodził oddziałami w Gruzji i tam otrzymał awans na generała lejtnanta armii gruzińskiej.

W listopadzie 1922 r. przybywa, przez Turcję, do Polski. Był oficerem kontraktowym. Odbył kurs dla dowódców wojskowych w Centrum Wyszkolenia Armii w Rembertowie w 1922 roku, a w roku następnym kończy kurs dowódców piechoty i artylerii w Centralnej Szkole Strzeleckiej w Toruniu. Od 1923 do 1926 pracuje w Obozie Szkolnym Artylerii. Potem dowódca piechoty dywizyjnej w 15. DP. Od 1931 r. osiada na emeryturze w Bydgoszczy.

W księdze adresowej na rok 1936/1937 zameldowany na ulicy Chodkiewicza 16/4 ? z tytułem: generała brygady. Zmarł w sobotę, 3 grudnia 1938 roku w Szpitalu Miejskim w wyniku obrażeń, jakich doznał po potrąceniu przez furgon pocztowy na placu Teatralnym. Pochowano go na nieistniejącym dzisiaj wojskowym cmentarzu prawosławnym przy ulicy 3 Maja. Po wojnie mogiłę przeniesiono na ulicę Kcyńską.

Opracowania i źródła:

1. Nekrolog gen. bryg. s.s. Zachariusza Bakradze, ?Dziennik Bydgoski?, nr 279, z 6 grudnia 1938 r.

2. Śmierć generała w Bydgoszczy, ?Dziennik Bydgoski?, nr 280 z 7 grudnia 1938 r.

3. Z. G. Kowalski, Generał Zachariasz Bakhradze (1868-1938), zapomniany Bydgoszczanin, ?Promocje Pomorskie?, 1999, nr 1(73), s. 23-24.

4. Z. G. Kowalski, Najliczniejsza mniejszość. Gruzini, Azerowie i inni przedstawiciele narodów Kaukazu w Wojsku Polskim w okresie międzywojennym, (Eng. The biggest minority. Georgians, Azeris and other representatives of Caucasian nations in the Polish Army in the interwar period) [w:] Mniejszości narodowe i wyznaniowe w siłach zbrojnych Drugiej Rzeczypospolitej 1918-1939, zbiór studiów pod red. Z. Karpusa i W. Rezmera, Toruń 2001, s. 177-201.