Też nie! Ten od pieca to Francuz Pierre-Émile Martin. Na całe szczęście okazało się, że nasz bohater, po pierwsze ? związek z Bydgoszczą miał, a po drugie, wybitną postacią był.
Adolf Martens urodził się 6 marca 1850 roku w małej wiosce Backendorf koło Hagenow w ówczesnym Wielkim Księstwie Mecklenburg-Schwerin. Jego ojciec był farmerem. W Schwerinie ukończył naukę na poziomie gimnazjalnym i w wieku 17 lat zaczął pracę, jako ślusarz u Ernsta Brockelmanna w Güstrow.
W 1868 roku wstępuje do Königliche Gewerbeakademie przy Klosterstraße w Berlinie i kończy ją uzyskując tytuł inżyniera 3 lata potem.
Jego pierwszym miejscem pracy jest? Dyrekcja Kolei Wschodniopruskiej przy obecnej ulicy Dworcowej w naszej Bydgoszczy. Zajmuje się konstrukcjami mostów, jak i również strukturą materiałów żelaznych. Do jego obowiązków należy także nadzór na konstrukcjami kolejowymi.
W 1875 roku zostaje przeniesiony do Naczelnej Dyrekcji Kolei w Berlinie-Blankenheimie. Jego obowiązki pozostają bez zmian, ale musi na większą skalę zajmować się oceną materiałów metalowych używanych na kolei. Szczególnie dużo uwagi poświęca kontroli technicznej szyn.
W roku 1880 opublikował w prasie fachowej opis swego mikroskopu do oceny struktury materiałowej stali i innych metali (wykonany był pod jego okiem przez Carla Zeissa – do dzisiaj wiodąca firma związana z optyką). Dokładność sporządzanych przy jego użyciu szkiców i schematów niewiele odbiegała od uzyskiwanych obecnie przy użyciu najnowszych technik. Ów mikroskop był podstawowym narzędziem w materiałoznawstwie przez następnych kilkadziesiąt lat.
W tym też roku rozpoczyna się jego kariera akademicka. Początkowo zostaje asystentem profesora Consentiusa w Królewskiej Akademii Przemysłowej w Berlinie. 1 kwietnia 1884 roku Martens zostaje dyrektorem Mechanisch-Technische Versuchsanstalt (Stacji Mechaniki Eksperymentalnej) w tej Akademii.
Od roku 1884, gdy otworzono nowe budynki Uniwersytetu Technicznego w Berlinie w dzielnicy Charlottenburg, nasz bohater jest związany z tą instytucją naukową. W 1889 roku dostaje nominację na profesora Uniwersytetu Technicznego w Berlinie. W 1904 roku zostaje kierownikiem Instytutu Materiałoznawstwa. Opracowuje narzędzia do badania m.in. twardości powierzchni metalowych czy jakości olejów mechanicznych.
W 1905 roku Martens otrzymuje doktorat honoris causa Uniwersytetu Technicznego w Poczdamie. Był również wiceprezydentem Międzynarodowego Stowarzyszenia Materiałoznawczego (Testing Materials).
W 1913 roku zaczyna chorować i umiera 24 lipca następnego roku w Groß-Lichterfelde. Pochowany zostaje na berlińskim cmentarzu w dzielnicy Dahlem pomiędzy swoim synem a kolegą naukowcem Emilem Heynem.
Uważany jest za jednego z pięciu pionierów nowoczesnego sposobu opisywania struktury materiałów metalowych oraz testowania materiałów metalowych, szczególnie stali (metalografiki).