Księżniczka Salme (potem Emily Ruete) urodziła się na dworze sułtana Zanzibaru 30 sierpnia 1844 roku. Mając 15 lat wzięła nieudany udział w polityce dworskiej, mającej na celu usadowienie jej brata na tronie. W wyniku porażki została odsunięta od życia dworskiego. W 1866 roku przeniosła się ze stolicy do Stone Town. Tam prowadziła życie towarzyskie, spotykając się z cudzoziemcami. Pewnego dnia poznała Heinricha Ruete. W lipcu 1866 roku zachodzi z nim w ciążę i podejmuje decyzję o emigracji. Wyjście na jaw owej ciąży mogło spowodować perturbacje polityczno-handlowe. Z jednej strony osłabić pozycję sułtanatu, a z drugiej pogorszyć żywotne kontakty handlowe Zanzibaru z Niemcami.

Opuszcza Zanzibar na pokładzie brytyjskiego statku i udaje się do Adenu w Jemenie, gdzie 30 maja 1867 roku bierze ślub z Heinrichem i odtąd bardziej znana będzie jako Emily Ruete. Jej pierworodny syn szybko umiera. Małżeństwo ma potem jeszcze trójkę dzieci: dwie córki (Rosalię i Antoninę) oraz syna Rudolfa.

W 1870 roku ginie jej mąż. Aby mieć środki do życia Emily pisze książkę ,,Pamiętniki arabskiej księżniczki z Zanzibaru?, która zostaje wydana w Niemczech, USA, Wielkiej Brytanii i Irlandii. W tym okresie przypuszczalnie podejmowane są próby, aby wpleść ją w politykę międzynarodową. Z jednej strony Niemcy Bismarcka marzyły o usadowieniu jej syna na tronie Zanzibaru, co pozwoliłoby im objąć sułtanat w protektorat, a z drugiej podobno Anglicy mieli jej zapłacić dużą sumę za pozostanie neutralną.

W latach 1885 i 1888 odwiedza swoją ojczyznę. Jednak Zanzibar stopniowo popada w ruinę i Emily już nigdy więcej do niego nie przyjedzie. W 1892 roku wraz z córką osiedla się na następne 22 lata w Bejrucie, który wówczas znajdował się pod panowaniem tureckim. Prowadzi, jak wynika z listów Rosali, szerokie życie towarzyskie i posiada szerokie kontakty wśród elit Bejrutu.

W 1897 roku odwiedza Berlin. Owocem tej wizyty jest późniejsze zamążpójście jej córek. Rosalie poślubia kapitana Troemera, a Antonina Eugena Brandeisa, który w roku 1899 zostaje gubernatorem Wysp Marshalla na Oceanie Spokojnym.

W 1905 roku Pani Ruete podejmuje decyzję o stałym osiedleniu się w Niemczech. Jednak jej realizacja zostaje odłożona na następne prawie 10 lat.
Wiosną 1914 roku przeniosła się z Bejrutu do… Bydgoszczy, gdzie przy ówczesnej Bülowstrasse (obecnie Mickiewicza) 17 mieszkała jej córka Rosalia wraz z mężem, wówczas już generałem Troemerem (późniejszym dowódcą brygady na froncie wschodnim podczas I wojny światowej). W sumie przemieszkała w naszym grodzie około 6 lat. Podczas okresu bydgoskiego próbował spotkać się z nią jej syn Rudolf, jednak wizyta chyba nie doszła do skutku. Rudolf, ze względu na swoje prace, w których wyłuszczył niezgodny z obowiązującą linią Cesarstwa swój punkt widzenia na sprawy wojny, uchodził od roku 1917 w pewnych kręgach za zdrajcę stanu. Księżniczka Emily odradziła własnemu synowi zatrzymanie się w domu generała oraz jego siostry, gdyż mogłoby to zapewne być źle widziane.

Po wojnie około 1920 roku nasza bohaterka przenosi się z Bydgoszczy do uniwersyteckiej Jeny wraz z emerytowanym wówczas generałem Troemerem i swoją córką. Ze względu na szalejąca inflację i zapewne spadek stopy życia, księżniczka próbowała anonimowo sprzedać swoje pewne ruchomości.

Umiera 29 lutego 1924 roku na obustronne zapalenie płuc. Zgodnie z jej wolą została skremowana, a prochy złożono w grobie męża na cmentarzu Ohlsdorf w Hamburgu. Wraz z nią pochowano mały woreczek z piaskiem z plaży w Zanzibarze…

Bibliografia:

1. E. van Donzel, Sayyida Salme/Emily Ruete ? An Arabian Princess between two worlds (Memories, Letters Home, Sequels on the Memoirs, Syriam Custom & usages), Holandia 1993, s. 97-107, 123.

2. Emily Ruete Memoirs of an Arabian Princess, New York 1907, s. 2-8, 168-182.