Aleksander Karnicki urodził się 30 stycznia 1869 roku w Łowiczu jako syn Stanisława i Leokadii ze Skrudzińskich. Maturę uzyskał w Częstochowie, potem został przyjęty do Szkoły Kawalerii w Twerze. W roku 1890 w korpusie oficerów armii rosyjskiej. Uczestniczył w wojnie rosyjsko-chińskiej (1900-1901) i rosyjsko-japońskiej (1904-1905).
Podczas pierwszej wojny światowej dowódca 2. Zaamurskiego Pułku Konnego. Potem na w froncie wschodnim dowodził Kaukaską Dywizją Kawalerii. Awansowany na stopień generała majora (pol. gen. bryg) w 1915 roku. Dwa lata później jest gen. lejtnantem (pol. gen. dyw.).
Jako jedyny z Polaków w armii carskiej posiadał order św. Jerzego III klasy.
Po wybuchu rewolucji październikowej był zastępcą dowódcy I Korpusu gen. Dowbór-Muśnickiego. Po rozwiązaniu korpusu w ,,Białej armii? generała Denikina.
Do armii polskiej przyjęty został 27 stycznia 1919 roku. Początkowo w wojnie polsko-bolszewickiej dowodzi na Wołyniu grupą kawalerii i z nią zdobywa Łuck. 8 sierpnia 1919 r. został oddelegowany w misji wojskowej do Denikina. Po przybyciu 26 sierpnia do Taganrogu, Karnicki został bardzo przyjaźnie przyjęty przez swych dawnych towarzyszy broni. Jednak w otoczeniu Denikina zastał cała ,,śmietankę? wrogo nastawionych sprawie polskiej dawnych oficjeli carskich. Generał po tygodniu miał przesłać wiadomość, iż bardzo sceptycznie ocenia to całe towarzystwo (stwierdził , że wszystko to jest nic nie warte i rozleci się bardzo szybko). Sam Denikin gorąco popierał sprawę niepodległości Polski, ale w granicach z 1815 roku, co z kolei przekreślało plany federacyjne Piłsudskiego. Wojsku polskiemu wyznaczał jedynie znaczenie osłonowe w swym marszu na Moskwę. Misja u Denikina zakończyła się w kwietniu 1920 roku.
1 maja tegoż roku zatwierdzony jako generał podporucznik ze starszeństwem od 1 kwietnia. Powtórnie na froncie wojny z Rosja bolszewicką. W lipcu i sierpniu 1920 dowodzi grupą jazdy przy V Armii gen. Władysława Sikorskiego. W myśl Dziennika Personalnego z 7 listopada 1923 roku przeniesiony w stan spoczynku w stopniu generała dywizji.
Osiada w Bydgoszczy. Mieszka kolejno przy: w latach 1922-1932 ulicy Cieszkowskiego 11, potem Śniadeckich 25, Matejki 10 i powtórnie przy Cieszkowskiego, ale tym razem 6.
Po wybuchu wojny, 28 listopada 1939 roku został przez Niemców wysiedlony. Wyjechał do Kutna, gdzie zmarł po ciężkiej chorobie dnia 12 listopada 1942 roku.
W 1964 roku jego prochy sprowadzono do Bydgoszczy i spoczęły na cmentarzu przy ulicy Kcyńskiej.
Był ożeniony z Zofią, z którą miał czwórkę dzieci: córeczki bliźniaczki (Neomi i Marę) oraz synów: Jerzego (zginął jako pilot podporucznik 23 października 1930 roku w Warszawie) oraz Borysa ? w czasie II wojny światowej komandora podporucznika ? dowódcę ORP ,,Sokół?.
Biografia:
1.W. Pobóg-Malinowski, Najnowsza historia polityczna Polski: 1919?1939, Warszawa 1990, s. 208.
2. M.Romeyko, Przed i po maju, Warszawa 1983, s. 37.
3. W obronie prawdy historycznej: głosy i opinie o książce “Lewa wolna”, Londyn 1966, s.17.
4. Polski słownik biograficzny, t. 12, Warszawa 1935, s. 67.
5. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 18 z 15.05.1920 r., s. 352 i Nr 70 z dnia 07.11.1923 r. s.737.