Alexander von Schimmelfennig urodził się 20 lipca 1824 roku w Bydgoszczy. W wieku lat 16 rozpoczął służbę w armii pruskiej i szybko uzyskał rangę chorążego. W 1842 roku ukończył Akademię Wojskową w Berlinie i został promowany do stopnia porucznika. Potem służył w 29. i 16. Pułku Piechoty stacjonującym w Kolonii. Bierze udział w rewolucji 1848 roku. Zawiedziony nagłym zapanowaniem pokoju po wojnie o Schleswig-Holstein, przenosi się do Bawarii. Zostaje dwukrotnie ranny w walkach przeciwko Prusakom w mieście Rinnthal w Bawarii. Ewakuowany zostaje do Szwajcarii. In absentia władze Prus skazują go na karę śmierci.

W Szwajcarii poznaje swojego przyszłego dowódcę i przyjaciela Carla Schurza. Następnym etapem jego emigracji jest Londyn. Udaje się tam przez Paryż razem z Schurzem. Tutaj na krótko wiąże się z Międzynarodówką Komunistyczną, działa w skrzydle opozycyjnym do głównego nurtu reprezentowanego przez Marksa i Engelsa.

W 1853 roku Alexander von Schimmelfennig emigruje do Stanów Zjednoczonych i podejmuje pracę w Departamencie Wojny. Osiada w Filadelfii, gdzie w 1854 roku wydaje opracowanie o wojnie krymskiej The War between Russia and Turkey.

We wrześniu 1861 roku zostaje pułkownikiem armii Unii i dowódcą 1. Niemieckiego Regimentu, przemianowanego potem na74. Pułk Ochotników Pensylwanii (podobno na jego nominację miał wpłynąć fakt, iż Lincoln widząc jego nazwisko, stwierdził, że jest ono tak niemiecko brzmiące, iż poderwie Niemców do ochotniczego zaciągu do oddziałów Unii). Niestety, podczas podróży do Waszyngtonu jego koń się przewrócił. Schimmelfennig musiał leczyć kość i staw skokowy przez szereg tygodni. Po hospitalizacji dołączył do swego pułku, ale trudy życia obozowego pogorszyły stan leczonej kości i znów musiał poddać się leczeniu na 7 miesięcy (tylko dzięki kontaktom przyjaciela Carla Schurza, który był m. in. wysokim urzędnikiem w administracji Lincolna, nie stracił dowództwa). Dołączył powtórnie do jednostki w sierpniu 1862 roku i wziął udział w drugiej bitwie pod Bull Run. W listopadzie został promowany do stopnia generała brygady.

Bierze udział w bitwie pod Chancellorsville (30.04-06.05.1863). Niestety, skutkiem błędnych decyzji m. in. dowódcy XI Korpusu, gdzie służył nasz bohater w dywizji gen Schurza, wojska Unii ponoszą klęskę. Triumfują, mimo znacznej przewagi przeciwnika, perfekcyjnie dowodzeni przez gen. Roberta E. Lee Konfederaci. Za postawę w czasie bitwy jednostka Schimmelfeninga dostała jednak pochwałę od prezydenta Lincolna.

Podczas pierwszego dnia bitwy pod Gettysburgiem, dnia 1 lipca 1864 dowodził 1. brygadą (dowódcą 2. brygady był polski generał wojsk Unii Włodzimierz Krzyżanowski) w 3 dywizji, dowodzonej przez swojego przyjaciela gen. Schurza w XI korpusie gen. Howarda. Jego jednostka podczas przechodzenia przez miasto została w wąskich uliczkach rozczłonkowana. W pewnym momencie wojska Konfederacji odcięły ją. Rozproszone oddziały uległy panice i nie wiedziały jak się wydostać z pułapki. Generał Schimmelfennig salwował się przed wzięciem do niewoli skokiem przez płot na ulicy Baltimore Street, podczas którego został uderzony w głowę tyłem karabinowej kolby. Udawał nieżywego, po czym doczołgał się do stodoły w obejściu pani Garlach. W kwaterze głównej Unii został uznany za zaginionego. Po zwycięskim dla Unii zakończeniu bitwy, dołączył do swoich oddziałów.

W listopadzie tego samego roku, zachorował na dyzenterię i musiał się leczyć przez następne dwa miesiące. W sierpniu 1864 r. stwierdzono u niego gruźlicę. 1 września tegoż roku udał się na leczenie. Po powtórnym powrocie do służby 18 lutego 1865 roku przyjął poddanie się miasta Charlestone. 8 kwietnia z powodu złego stanu zdrowia kolejny raz musiał zrezygnować z dowodzenia i udać się na leczenie.

Umarł 5 sierpnia 1865 roku w Wernersville, niedaleko Reading, w stanie Pensylwania.

Bibliografia:

1. Jack D. Welsh, Medical Histories of Union Generals, Kent 1997, s. 289-290.

2. William C. Davis, The battlefields of the Civil Wars, Oklahoma 1996, s. 166.

3. Carl Schurz, The Reminiscences of Carl Schurz, t. 3, New York 1908, s. 4-8.

4. Gary W. Gallagher, The First Day at Gettysburg: essays on Confederate and Union leadership, Kent 1993, s. 64.

5. Frank J. Williams, Harold Holzer, John Y Simon, Judging Lincoln, Illinois 2002 , s. 46.