Friedrich August Eberhard von Mackensen urodził się 24 sierpnia 1889 roku w Bydgoszczy. Był synem feldmarszałka armii pruskiej.
1 października 1908 roku wstąpił do Korpusu Kadetów Armii Pruskiej, aby ukończyć szkolenie 23 stycznia 1910 w stopniu podporucznika i w tej randze zastała go I wojna Światowa. 25 lutego 1915 został porucznikiem. W tym samym roku na dzień przed swoimi urodzinami został ranny. Od 20 maja 1917 roku pełni funkcje sztabowe. Za zasługi i męstwo odznaczony dwukrotnie Krzyżem Żelaznym.
Po wojnie 10 stycznia został dowódcą I Szwadronu 5 Pułku Pruskich Ułanów. Od jesieni 1924 roku w Ministerstwie Obrony w Berlinie. W latach 1929-1932 w sztabie 1 Dywizji Kawalerii we Frankfurcie nad Odrą. 1 października 1932 ponownie wezwany do pracy w ministerstwie z jednoczesną promocją na podpułkownika. W listopadzie 1933 roku został szefem Sztabu Generalnego Korpusu Kawalerii. Rok później, 1 września awansowany do stopnia pułkownika. 1 maja 1935 roku mianowany dowódcą X Okręgu Wojskowego w Hamburgu. Awans na generała majora (pol. gen. bryg.) otrzymał 1 stycznia 1938 roku.
Podczas wojny z Polską w 1939 roku był szefem sztabu 14 Armii. 1 stycznia 1940 roku został generałem porucznikiem (pol. gen.dyw). W uznaniu postawy podczas ataku na Kijów 27 lipca 1941 roku otrzymał Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego. 20 listopada tegoż roku, przebijając się przez Rostów, sforsował Don. 26 maja 1942 otrzymał Liście Dębu do Krzyża Rycerskiego (było tylko 882 odznaczonych tym orderem).
W marcu 1943 roku dowodził I Armią Pancerną w trzeciej bitwie o Charków. W tym samym roku 6 lipca promowany do stopnia generała pułkownika (pol. gen.broni).
W dniach od 3-4 lutego 1944 przyczynił się walnie do powstrzymania akcji desantowej wojsk alianckich pod Anzio, w wyniku czego akcja aliantów została w całości ze strategicznego punktu widzenia zmarnowana.
23 marca 1944 w wyniku ataku bombowego w Rzymie zginęło 28 Niemców. Gen Mackensen wydał rozkaz rozstrzelania w odwecie 320 Włochów. Był za to sądzony w Rzymie (Międzynarodowy Trybunał do Spraw Zbrodni wojennych – sprawa nr 43) i skazany 30 listopada w 1947 roku na karę śmierci, którą później zamieniono na 21 lat więzienia. Został jednak przedterminowo zwolniony 2 października 1952 roku.
Zmarł 19 maja 1969 r. w Alt-Mühlendorf, niedaleko Nortosf, w Szlezwiku-Holsztynie.
Bibliografia:
1. William Woodruff ,,The battle for Anzio? w: Joint force quarterly, lato 1995, s. 63.
2. .,,Anzio beachhead? , Washington 1990 , s: 49, 67, 86-88, 118.
3. ,,Law reports of trials of war criminals? , v. VIII, Londyn 1949, s. 1-2.
4 Gerd Heuer , ,,Die Generalobersten des Heeres. Inhaber höchster deutscher Kommandostellen 1933 ? 1945? , Pabel-Moewig Verlag Kg 2002