Edward Zürn urodził się 30 sierpnia 1917 roku w Kijowie. Był jednym z czworga synów Edwarda oraz Róży z domu Löwy. Początkowo państwo Zürn przenieśli się do Warszawy, aby od 1924 roku zamieszkać w Bydgoszczy. W księdze adresowej z 1926 roku, gdzie Róża występuje jako właścicielka posesji, a Edward senior jako handlowiec, podany jest adres na Szwederowie przy ulicy Kossaka 23.

W roku 1926 Edward rozpoczyna przygodę z harcerstwem, która potrwa do końca jego przedwcześnie przerwanego życia. Wstępuje do 6. Bydgoskiej Drużyny Harcerskiej im. Tadeusza Kościuszki (drużyna powstała w 1922 roku i z pewnymi perturbacjami działała do? 1999!). W roku 1927, będąc uczniem I klasy Miejskiego Gimnazjum Męskiego im. Mikołaja Kopernika, składa przyrzeczenie harcerskie. Rok później jedzie na swój pierwszy obóz harcerski na Wileńszczyznę do miejscowości Druskienniki.

Na podstawie wiadomości zawartych w ,,Księdze adresowej Bydgoszczy? z roku 1929 można przyjąć, iż rodzina Zürn mieszkała w tym czasie przy placu Piastowskim 4. Edward uprawia sport i jest całym sercem zaangażowany w ZHP. W 1932 roku zostaje zastępowym, a rok później sekretarzem 6 BDH. Ważną cenzurę w życiu Edwarda wyznaczył październik 1934 roku. W tym miesiącu zostaje przez radę swojej drużyny powołany na funkcję drużynowego (poprzednik zrezygnował z powodu studiów w innym mieście), a 13 dnia tego tego miesiąca zmarła jego mama Róża. W grudniu tego samego roku uzyskał najwyższy stopień harcerski ? Harcerza Rzeczypospolitej (cztery wcześniejsze to: młodzik, wywiadowca, ćwik, harcerz orli).

Jego 6 BDH jest jedną z najlepszych w naszym mieście. Świetnie wyekwipowana oraz wyszkolona w zakresie musztry czy umiejętności ratowniczych oraz pionierskich. Znajduję to uznanie w czasie Jubileuszowego Zlotu z okazji 25-lecia Związku Harcerstwa Polskiego w Spale w 1935 roku. W tym też roku kończy kurs drużynowych w Kościelisku oraz dwuletni okres sprawowania funkcji kierownika wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego w Hufcu Bydgoszcz II (południe). Niestety, również w 1935 ,,podwija mu się noga? na maturze z matematyki. Edward twierdził potem, że była to zemsta matematyka za wymożenie na nim pokwitowania za wypożyczenie nart należących do 6 BDH.

15 września na dziedzińcu ,,Kopernika? zorganizował pokaz umiejętności harcerskich swojej drużyny: rozbijanie rożnego typu namiotów, pokaz sygnalizacji, pionierki obozowej, gotowania w warunkach biwakowych oraz musztry. Wszystko wyglądało imponująco. W 1936 przeniósł się do 16 Bydgoskiej Drużyny Żeglarskiej, której harcówka mieściła się przy ulicy Mennica 1 na Wyspie Młyńskiej. Miało to zapewne związek z ,,morskimi planami? Edwarda. Poprawia maturę, ale niestety nie zostaje przyjęty do Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej. Zgłasza się na ochotnika do Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Kończy szkołę jako podchorąży artylerii i odbywa praktykę oficerską u nas w 15 Wielkopolskim Pułku Artylerii Lekkiej. Warto w tym miejscu odnotować, że źródła podają, iż w tym czasie jego ojciec, a zapewne i on oraz jego rodzeństwo, mieszkają przy placu Piastowskim numer 13, mieszkania 1.

W 1937 roku w związku z podjęciem studiów na Akademii Nauk Politycznych w Warszawie opuszcza Bydgoszcz. Na uczelni organizuje Akademicki Krąg Starszoharcerski oraz poznaje Marię Jędrzejkiewicz, jak się potem okaże kobietę swego życia:). W Warszawie zaczyna pracę w dziale zaopatrzenia Zakładów Philipsa.

10 września 1938 roku uzyskuje stopień instruktorski podharcmistrza (Podobnie jak obecnie, przed wojną były trzy stopnie instruktorskie: przewodnik, podharcmistrz i harcmistrz. Istniał jeszcze czwarty, ale honorowy stopień ? Harcmistrza Rzeczypospolitej, nadany w sumie 12 osobom).

W 1939 nadciąga wojna. Edward 3 maja zostaje promowany na pierwszy stopień oficerski podporucznika. 25 sierpnia dostaje przydział mobilizacyjny do 2 baterii 15 Wielkopolskiego Pułku Artylerii Lekkiej, na stanowisko dowódcy plutonu. Kilka dni później zajmuje stanowisko bojowe w rejonie Smukały.

W kampanii wrześniowej przechodzi wraz ze swoją jednostką szlak bojowy od Bydgoszczy poprzez bitwę nad Bzurą do Warszawy. Za postawę nad Bzurą odznaczony zostaje Krzyżem Walecznych. Ratuje z tej bitwy jedną z czterech pułkowych armat, z którą dociera do stolicy. W dniu kapitulacji Warszawy (tj. 28 września) dostaje się do niewoli. Jednak wraz z grupą żołnierzy ucieka, aby 2 października znów być w stolicy. Początkowo zatrzymuje się u Marii.

Zaczyna się okres tworzenia Polskiego Państwa Podziemnego. Do konspiracji przechodzi również ZHP. Przed wojną ZHP, na czele którego stał przewodniczący, dzieliło się na trzy piony: Koło Przyjaciół Harcerstwa (do konspiracji nie przeszło), Organizację Harcerek (przyjęła w podziemiu mało znany kryptonim ,,Bądź Gotów?, a od 1943 roku ,,Związek Koniczyn?) oraz Organizację Harcerzy (znaną jako ?Szare Szeregi?). Na czele każdego z pionów stała Kwatera Głowna z komendantem na czele (odpowiednio KG Organizacji Harcerek i KG Organizacji Harcerzy). W czasie wojny na czele Kwatery Głównej ,,Bądź Gotów? – ,,Związku Koniczyn? stała dh Łapińska, a ,,Szarymi Szeregami? jako Komendanci Główni dowodzili: dh Marciniak, a po jego aresztowaniu dh Broniewski ,,Orsza?. Samo wojenne ZHP kryptonimu nie miało, a utożsamianie ,,Szarych Szeregów? z całym ZHP jest błędem pokutującym w naszej świadomości.

Edward włącza się w działalność ,,Szarych Szeregów?. Jest łącznikiem Kwatery Głównej (wojenny kryptonim ,,Pasieka? ) z chorągwiami łódzką oraz lwowską. W 1941 w ramach Chorągwi Warszawskiej zostaje instruktorem szkolenia wojskowego pojedynczego strzelca piechoty. Od 1942 roku pełni funkcję wizytatora Kwatery Głównej na tereny Polski Zachodniej. Kończy konspiracyjny kurs harcmistrzowski i zostaje mianowany harcmistrzem ze starszeństwem z dnia 15 sierpnia 1943 roku. W tym czasie odwiedza swoją i naszą Bydgoszcz. 3 maja 1944 roku promowany do stopnia porucznika. 20 czerwca tego samego roku zostaje szefem ,,Pasieki? i pełni tę funkcję do powstania.

Wojna dla Edwarda to również życie prywatne, przeplatane ze służbą konspiracyjną. Początkowo zarabia na życie wracając do przedwojennego miejsca pracy, czyli Phillipsa. Od jesieni prowadzi również sklep papierniczy, który równolegle jest wykorzystywany na potrzeby konspiracji jako lokal kontaktowy. 22 września 1940 roku żeni się z Marią. 12 maja 1942 roku przychodzi na świat ich jedyne dziecko ? syn Marek Romuald. Z kolei 22 listopada tego roku umiera jego ojciec. Jako zbiegły z niewoli oficer polski, do tego niezarejestrowany zgodnie z wymogami okupanta, często zmienia miejsce zamieszkania. Mieszka m. in. przy Poznańskiej, Częstochowskiej oraz Marszałkowskiej 55.

Z mieszkania przy ul. Świętokrzyskiej 28 wyrusza 1 sierpnia do walki. Powstanie nie było jednak tylko okresem walki, ale równolegle tworzenia na przejętych i opanowanych terenach normalnej administracji państwowej. Początkowo Edward jest w służbie cywilnej. W ramach Delegatury Rządu na Kraj pełni funkcję pełniącego obowiązki starosty dzielnicy w Starostwie Warszawa-Północ.

Od 16 sierpnia jest w linii. Dowodzi 2 kompanią w ramach Zgrupowania ,,Bartkiewicz? w dowodzonym przez pułkownika Franciszka Pfeiffera “Radwana” I Obwodzie Śródmieście ?Północ?. W tej samej jednostce funkcję łączniczki pełni Maria. Samo zgrupowanie wywodziło swoją nazwę, podobnie jak i inne jednostki powstańcze, od pseudonimu swojego dowódcy majora Włodzimierza Zawadzkiego. Powstało 5 sierpnia i walczyło w rejonie Śródmieścia, pomiędzy ulicą Świętokrzyską, Mazowiecką, Kredytową, Królewską i Marszałkowską.

Ginie trafiony w głowę odłamkiem pocisku czołgowego lub moździerzowego dnia 23 sierpnia na barykadzie przy ulicy Mazowieckiej 11. Tymczasowo spoczął w ogródku restauracji ,,Batwia? pod numerem 9 na tej samej ulicy. Pośmiertnie dnia 26 września za postawę w walkach w Warszawie przedstawiony do dekoracji Krzyżem Walecznych po raz drugi.

Po wojnie ekshumowany i złożony wraz z bratem Tadeuszem (walczył w ,,Zośce? i zmarł z ran 13 września) w Kwaterach Batalionu ,,Zośka? na Cmentarzu Powązkowskim. Powstanie przeżył trzeci walczący brat Edwarda ? Zbigniew (zmarł 28 lutego 1994 roku ). Jego żona Maria umiera w Wigilię 2006 roku w Warszawie w wieku 90 lat.

W Bydgoszczy nosi jego imię jedna z ulic w Nowym Fordonie.