Florian Edmund Adrian (ps. ,,Florek?, ,,Libra?, ,,Liberator? vel Franciszek Akrunowicz, vel Edmund Neuman, vel Czesław Wawerski) urodził się 8 listopada 1913 r. w Bydgoszczy jako syn Alfonsa i Józefy z Kolitowskich. W wieku 20 lat ukończył Państwowe Gimnazjum Klasyczne przy obecnym pl. Wolności. Następnie z maturą ,,w ręku? 30 sierpnia 1933 r. wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Różanie nad Narwią. Po roku nauki w stopniu kaprala podchorążego został przeniesiony 15 sierpnia 1934 r. do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Bydgoszczy do Grupy Technicznej. 1 października 1937 r. uzyskał promocję na pierwszy stopień oficerski podporucznika. Pierwszym przydziałem służbowym Adriana była Szkoła Podchorążych Lotnictwa dla Małoletnich w Krośnie, gdzie służył jako dowódca plutonu obsługi w eskadrze ćwiczebnej. 1 sierpnia 1938 r. został dowódcą plutonu obsługi na lotnisku pomocniczym w Sobiejuchach, a 1 maja następnego roku służył na tym samym stanowisku na lotnisku w Moderówce pod Jasłem.

W czwartym dniu kampanii wrześniowej został ewakuowany koleją wraz z dywizjonem przez Jasło, Rzeszów i Przeworsk. 8 września 1939 r. objął komendę nad ewakuacyjnymi transportami kolejowymi nr 1224 i 1225. Przez Jarosław, Muninę, Rawę Ruską, Sokal, Kowel, Kiwerce dotarł z nimi do Równego. 18 września 1939 r. przedzierając się przez tereny już zajęte przez Sowietów w Deraźne spotkał swojego dowódcę i po ustaleniu z nim dalszej marszruty udał się do Gródka Jagiellońskiego, gdzie 23 września 1939 r. dołączył do oddziału zapasowego 82. pułku piechoty w Samodzielnej Grupie Operacyjnej ?Polesie?. Przeżył w nim bombardowanie około 30 sowieckich samolotów. Oddziały 83 pułku zostały rozbite. W dniach 24-27 września przedzierał się, dowodząc oddziałem karabinów maszynowych przez Stochód i Szack w kierunku na Włodawę nad Bugiem. 1 października 1939 r. został przydzielony pod Bronisławowem do 60. Dywizji Piechoty ?Kobryń? płk Adama Eplera. Walczył w rejonie Adamowa, Horodenki, Woli Okrzejskiej.

Od 6 października w niewoli, z której po tygodniu uciekł z obozu przejściowego w Radomiu i udał się do Skarżyska-Kamiennej. Od pierwszych dni listopada w konspiracji. Przyjął pseudonim ?Florek?. Zagrożony aresztowaniem wyjechał 2 lutego 1940 r. do Warszawy. Następnie pełnił funkcję oficera łącznikowego w Związku Walki Zbrojnej w Kielcach. 7 kwietnia 1940 r. wyjechał do Krosna z zamiarem przekroczenia granicy, gdyż i w Kielcach Gestapo deptało mu już po piętach. 29 kwietnia 1940 r. przekroczył granicę słowacką i przedarł się do Budapesztu. 1 czerwca 1940 r. dotarł do Marsylii. Od 15 czerwca 1940 r. przebywał w Carpiagne, a później w Ośrodku Polskich Sił Powietrznych w Lyonie-Foire. Po upadku Francji, jako że był bardzo potrzebnym lotnikiem, został ewakuowany na Wyspy Brytyjskie. Od lipca 1940 r. w 300 dywizjonie bombowym i wraz z nim bombarduje Niemcy. 22 stycznia 1942 r. został ranny podczas nalotu na Münster. 20 marca 1941 r. awansowany do stopnia porucznika.

Zgłosił się do służby w kraju. 5 października 1942 r. zaprzysiężony na rotę Armii Krajowej. W nocy z 26 na 27 stycznia 1943 r., w czasie operacji lotniczej ?Gauge?, zrzucono go w składzie ekipy XIX na placówkę odbiorczą ?Żubr?. położoną 8 km na południowy zachód od Kielc ? dowódcą operacji był dowódca por. naw. Radomir Walczak, a obok naszego bohatera skakali do kraju: kpt. Wacław Pijanowski, ppor. Stanisław Sołtys “Sowa” oraz kpt. Michał Tajchman. Zgodnie z procedurą, po skoku Adrian został awansowany do stopnia kapitana i od tego momentu stał się jednym z 316 Cichociemnych. Po dwumiesięcznej aklimatyzacji, w marcu 1943 r. przydzielono go do Wydziału Lotniczego Oddziału III Sztabu Komendy Głównej Armii Krajowej na stanowisko kierownika referatu informacyjno-wywiadowczego. W czerwcu 1944 r. przeniesiono go do Sztabu Okręgu Armii Krajowej Kielce na stanowisko kierownika referatu lotniczego, co mogło być błędem, gdyż cztery lata wcześniej został na tym terenie ujęty, choć pod innym nazwiskiem figurował w ewidencji Gestapo. Został aresztowany w Kielcach 23 czerwca 1944 r. jako Czesław Wawerski. Tego samego dnia zamordowany w Suchedniowie.    
   
Odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari V klasy, trzykrotnie Krzyżem Walecznych i Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.      

Jego imię i nazwisko znajduje się na tablicy ?Mortui sunt ut vivamus liberii (Nie żyją, byśmy my mogli żyć wolni) 1939-1945? umieszczonej w I Liceum Ogólnokształcącym im. C. K. Norwida przy pl. Wolności na drugim piętrze.

Biografia:
1. K. Tochman, Słownik biograficzny Cichociemnych, t. 1, Krzeszowice 2000, s. 21.

2. Z dziejów I Liceum Ogólnokształcącego red. M. Pawlak, Bydgoszcz 2007, s.117.

3. A. Przedpełski, Lotnictwo Wojska Polskiego 1918-1996, Warszawa 1997, s. 232.

4. Jędrzej Tucholski, Cichociemni, Warszawa 1988 (uwaga na błędy rzeczowe ? nie służył: w dywizjonach 301 i 138 oraz w 5 Pułku Lotniczym z Lidy).