Jadwiga Derucka urodziła się 28 października 1916 roku w Bydgoszczy. W 1933 roku ukończyła Żeńską Szkołę Wydziałową im. Marii Konopnickiej przy ulicy Konarskiego 5 (budynek Technikum Gastronomicznego). Wówczas była to po reformie oświaty z 1932 roku placówka ,,w stanie likwidacji?. Szkoły wydziałowe były czymś w rodzaju 6-letnich szkół popowszechnych (ponadpodstawowych) z elementami szkoły zawodowej.

W czasie nauki na Konarskiego Jadwiga przeszła dwuletnie szkolenie wojskowe w ramach działającego w szkole Hufca Przysposobienia Wojskowego Kobiet. W roku ukończenia szkoły rozpoczęła pracę zawodową. Najpierw praktykowała u komornika sądowego, potem – zapewne w charakterze sekretarki – cały rok 1935 pracowała u adwokata Wincentego Trzcińskiego, który przyjmował przy Dworcowej 14 (według ówczesnej numeracji). Następnie pracowała w Wodociągach i Kanalizacji Zarządu Miasta Bydgoszczy. Od 1936 roku zatrudniona była w Dziale Lecznictwa Ubezpieczalni Społecznej przy ulicy Cieszkowskiego 5. Należała do zakładowego Koła Polskiego Związku Zachodniego.

Po ukończeniu dwóch kursów organizowanych przez Oddział Bydgoski Polskiego Czerwonego Krzyża została kwalifikowaną sanitariuszką. Przed rozpoczęciem wojny przeszła również kurs organizowany przez Ligę Obrony Przeciwlotniczej i Przeciwgazowej. W lipcu i sierpniu 1939 roku wzięła udział w zorganizowaniu punktu sanitarnego w swoim miejscu pracy. W kampanii wrześniowej była czynna jako sanitariuszka w punkcie sanitarnym stworzonym w ubezpieczalni przy Cieszkowskiego.

Po wojnie obronnej 1939 roku wraca do przedwojennego miejsca pracy. W roku 1942, gdy przyznano niemieckie grupy narodowościowe, Jadwiga była jedyną Polką, która zachowała miejsce pracy w Ubezpieczali Społecznej, mimo że nie przyjęła narodowości niemieckiej, co zawdzięczała wstawiennictwu jej niemieckiego kierownika.

Na początku 1943 roku poznała Mariana Gendaszka, który z żoną Franciszką mieszkał przy ulicy Świętej Trójcy 3. To on poinformował Jadwigę, że działa w naszym mieście konspiracja. Przez niego została zaprzysiężona w mieszkaniu przy Świętej Trójcy do Armii Krajowej. Przyjęła pseudonim ,,Maria?. Mieszkanie Gendaszków stanowiło kancelarię Szefa Sztabu Okręgu Pomorskiego Armii Krajowej majora Józefa Chylińskiego (awans na podpułkownika – 25 maja 1949 roku Londyn). Jadwiga prowadziła ją razem z Franciszką Gendaszek. Mieszkanie Gendaszków miało konspiracyjny kryptonim ,,3×3? (używano skrótu ,,Trójka?).

W czasie swojej pracy Jadwiga poznała większość oficerów sztabu. Na potrzeby konspiracji zaczęła wykradać druki ze swego miejsca pracy. Podbijała również fikcyjne zaświadczenia, potwierdzające zatrudnienie niektórych oficerów sztabu. Dzięki temu, nie pracując, mogli oni bez problemu się poruszać i wykonywać swoje obowiązki konspiracyjne. Z czasem przeszkolona została w obsłudze szyfrów i pracowała jako szyfrantka.

4 kwietnia 1944 mieszkanie przy ulicy Świętej Trójcy zajmuje Gestapo. Ze stacji Bydgoszcz Wschód Jadwiga opuszcza Bydgoszcz 7 kwietnia i udaje się do Torunia-Podgórza. W tym dniu kończy się jej ośmioletnia praca w Ubezpieczalni Społecznej przy Cieszkowskiego. Tego też dnia poszukuje ją na Cieszkowskiego Gestapo.

Wraz z innymi członkami sztabu ukrywa się w leśniczówce Wieniec-Zdrój w gminie Brześć Kujawski. Cała grupa, niestety, zostaje wyśledzona i musi się około 10 dni ukrywać w przysłowiowym polu, często zmieniając miejsce pobytu. Ostatecznie zostaje przewieziona przez Leszka Białego powtórnie do Torunia. Dla bezpieczeństwa wycofana zostaje pod Brodnicę, gdzie odtworzono ,,spaloną? w Bydgoszczy kancelarię Szefa Sztabu. (Co ciekawe, Niemcy na Świętej Trójcy w Bydgoszczy niczego nie znaleźli, dzięki pomysłowości Mariana Gendaszka, który całą kancelarię perfekcyjnie zamaskował.)

Od września 1944 roku Jadwiga pracowała w Toruniu w Komendzie Okręgu Wojskowej Służby Kobiet oraz, jako kierowniczka kancelarii, w Komendzie Inspektoratu Toruńskiego AK i Podokręgu Południowo-Wschodniego. Okazjonalnie wykonywała również zadania kurierskie (np. we wrześniu pilotowała delegata Komendy Głównej AK na trasie z Włocławka do Torunia). Odznaczona rozkazem komendanta Okręgu AK z 11 listopada oraz 24 grudnia Srebrnym Krzyżem Zasługi Z Mieczami oraz Krzyżem Walecznych (tak samo, jak jej siostra Helena).

Około lutego 1945 roku wraca do Bydgoszczy. Nawiązuje kontakt z pułkownikiem Januszem Pałubickim, wtedy związanym z Delegaturą Sił Zbrojnych na Kraj (DSZ). W konspiracyjnej siedzibie Sztabu Komendy Obszaru Zachodniego DSZ przy ulicy Śniadeckich 38 pomaga w przygotowywaniu materiałów informacyjnych. W marcu przeprowadza się do Oliwy. Jak podczas okupacji niemieckiej, jest sekretarką pułkownika Pałubickiego (wówczas Komendanta Okręgu Morskiego DSZ). Od połowy czerwca mieszka razem z siostrą Heleną, a Pałubicki w tym samym domu piętro wyżej, co ułatwia kontakty. Aresztowana przez UB 1 września trafiła do więzienia. Podobnie jak Helena zostaje zwolniona na mocy amnestii w 1946 roku, z tym że dwa miesiące wcześniej niż siostra ? w kwietniu.

Razem z rodzicami wyjeżdża w październiku do Wrocławia. Jest czynna zawodowo i społecznie (m.in. pracuje w Radzie Zakładowej Związku Zawodowego). 15 sierpnia 1956 roku bierze ślub z Wacławem Glińskim. W 1958 roku rodzi córkę Marię. Przechodzi na emeryturę w 1975 roku. Umiera we Wrocławiu osiem lat później, 18 maja.