Jerzy Walerian Braun urodził się 13 kwietnia 1911 roku w grodzie nad Brdą. Skończył Państwowe Gimnazjum Klasyczne przy placu Wolności i właśnie w czasie nauki w ,,klasyku?, w 1927 roku, trafił ,,do wioseł? poprzez Gimnazjalne Towarzystwo Wioślarskie ,,Wisła?. Towarzystwo to było trzecim najstarszym klubem wioślarskim w Bydgoszczy, działającym od 1896 roku (dwa starsze to założone dwa lata wcześniej: Gimnazjalny Klub Wioślarski ?Brda? oraz niemiecki Klub Wioślarski Frithjof Ruder-Club-Frithjof), dzięki któremu mamy budynek dawnego BTW nad Brdą przy moście Bernardyńskim.

Od 1928 roku Jerzy jest związany z Bydgoskim Towarzystwem Wioślarskim, istniejącym od 1920. W jego barwach, zaledwie dwa lata po rozpoczęciu uprawiania dyscypliny, odnosi pierwszy bardzo znaczący sukces. W zorganizowanych w Bydgoszczy Mistrzostwach Europy w dniach 18-26 sierpnia, zdobywa brązowy medal w kategorii czwórek bez sternika (obok Brauna w załodze bydgoskiej byli: Bronikowski, Jankowski i Brinholc) i zostaje mistrzem Polski. W 1931 roku w kategorii ósemek podczas rozgrywanych w Paryżu Mistrzostw Europy dociera Braun do półfinału.

Pomiędzy rokiem 1931 a 1932 odbywa przeszkolenie wojskowe w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie (mimo że szkoła istniała tylko 6 lat – od roku 1929, należała do sławnych placówek w ówczesnej Polsce). Potem z ramienia Poczty Polskiej ? pracował jako urzędnik ? skierowany zostaje do Szkoły Wyższej w Warszawie. Przechodzi pod bezpośrednią kuratelę Polskiego Związku Wioślarskiego, a w następnym roku roku związuje się z Warszawskim Towarzystwem Wioślarskim.

Do Los Angeles na X Igrzyska Olimpijskie wraz z ekipą 29 polskich zawodników odpłynął Braun na pokładzie SS Pułaski (zbudowany w 1912 w Glasgow, służył wówczas zaledwie od 3 lat pod polską banderą) 2 lipca 1932 roku. Zdobywa w dwójce ze sternikiem (oprócz niego startuje Janusz Ślęzak oraz Jerzy Skolimowski jako sternik) srebrny medal oraz brązowy w czwórce ze sternikiem (dodatkowo płynęli Edward Kobyliński i Stanisław Urban). Był to wyczyn na skalę światową, jednak w Polsce “przykryty” został złotem Kusocińskiego i Walasiewiczówny. Po powrocie Jerzy jest entuzjastycznie witany na dworcu bydgoskim i wyniesiony z niego na rękach przez fanów.

W 1933 wywalcza w dwójce ze sternikiem, w tym samym składzie co w Los Angeles, swój drugi medal Mistrzostw Europy podczas zawodów rozgrywanych w Budapeszcie. Tym razem srebrny. Ostatni, czwarty udział w Mistrzostwach Europy rok później w Lucernie nie należał do udanych…

22 czerwca 1935 roku na Stadionie Miejskim (dawny ,,Polonii’‘) Jerzy Barun złożył, jako jeden z przyszłych olimpijczyków, ślubowanie olimpijskie. Grupie ślubujących sportowców przewodniczył ściągnięty specjalnie z Warszawy Janusz Kusociński, a przysięgę odbierał dowódca 15 Dywizji Piechoty gen. Wiktor Thommée. Niestety, w 1936 roku w Berlinie ,,srebrna załoga’‘ z Los Angeles sukcesu nie odniosła i odpadła z rywalizacji w repasażach.

W tym samym roku Jerzy na stałe osiada w Warszawie. Powtórnie związuje się z Warszawskim Towarzystwem Wioślarskim i startuje w jego barwach do wybuchu wojny. W okresie warszawskim zajmował się dodatkowo uprawianiem piłki wodnej i pływania w klubie ,,Delfin?.

Ogółem jego kariera wygląda imponująco: 13 tytułów mistrza Polski, 4 tytuły wicemistrzowskie kraju, brązowy i srebrny medal Mistrzostw Europy oraz brąz i srebro olimpijskie!

Jako podporucznik bierze udział w kampanii wrześniowej. Potem przedziera się do Palestyny i służy w Kompanii Telefonów i Radiotelegrafu (,,łączności?) w Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich. Razem z Brygadą walczy o utrzymanie Tobruku. Gdy jego jednostka zostaje 3 maja 1942 roku rozformowana, a de facto przemianowana w 3. Dywizję Strzelców Karpackich, Braun służy dalej w Wojsku Polskim. Przechodzi wraz z nią cały szlak bojowy 2. Korpusu we Włoszech. Był dwukrotnie ranny w bitwie pod Monte Cassino. W uznaniu męstwa i postawy za działania wojenne został dwa razy odznaczony Krzyżem Walecznych.

Po wojnie wybiera emigrację. Osiada w Londynie i zaczyna pracę w branży elektrotechnicznej. Ważną cezurę w jego życiu stanowi rok 1949. Żeni się z byłym żołnierzem Armii Andersa Lilią Dembowską. Razem są aż do jego przedwczesnej śmierci.

Przypuszczalnie w początkach lat 60. XX w. przenosi się z Londynu na południe do Crawley, gdzie pracuje dla zakładów Phillipsa. 28 maja 1964 przyjmuje obywatelstwo brytyjskie. Umiera w 58. roku życia 8 marca 1968 roku. Złożony na Snell Hatch Cemetery przy ul. The Dingle w grobowcu, na którym żona umieściła dwie inskrypcje. W pierwszej podkreśliła, że Jerzy był wielkim sportowcem, zdobywcą dwóch medali olimpijskich w 1932 roku oraz oficerem Wojska Polskiego, a w drugiej wyraziła swoja miłość i żal po śmierci ukochanego słowami: ,,Zawsze kochany nigdy nie zapomniany ? Jureczek?.

Grobowiec Jerzego przez lata pozostawał zaniedbany. W roku 2012 ? z okazji 80. rocznicy największego triumfu sportowego Brauna – dzięki nagłośnieniu przez Polską Sekcję Radia Wolne Brighton został staraniem miejscowej Polonii, Polskiej Drużyny Skautowej, Polskiej Parafii Brighton, Polskiej Szkoły Niedzielnej z Crawley oraz Polskiej Ambasady w Londynie odrestaurowany.

Ów wielki sportowiec bydgoski nie ma w swoim rodzinnym mieście ulicy swego imienia. Za to, paradoksalnie, znajduje się takowa… w podbydgoskim Niemczu.