Karl Leopold Matthies (w wersji angielskiej Charles Leopold Matthies) urodził się w Bydgoszczy 31 maja 1824 roku.
We wczesnej młodości pracował jako robotnik rolny w jednym z podmiejskich gospodarstw. W 1840 roku, jako szesnastolatek, zgłosił się do Armii Pruskiej. W tzw. Wiośnie Ludów 1848 roku wziął udział w randze oficerskiej. Po jej zakończeniu musiał wyemigrować ? wybrał Stany Zjednoczone. Początkowo zajmował się handlem, odnosząc spory sukces w branży… monopolowej.

Przypuszczalnie, w 1861 roku ubiegał się o posadę w Armii Amerykańskiej. Był podobno pierwszym obcokrajowcem, który powołał oddziały milicji lokalnej w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu się rebelii Południa. Gdy wybuchła Wojna Secesyjna, służył od 14 maja 1861 w stopniu kapitana w sformowanym w Keokuk w stanie Iowa, 1 Ochotniczym Iwoańskim Pułku Piechoty Armii Unii. 23 lipca tegoż roku promowany został do stopnia podpułkownika. Po bitwie “Nad potokiem Wilson? 20 sierpnia 1 pułk został rozformowany, a jego nowym przydziałem służbowym był 5 Iwoański Ochotniczy Pułk Piechoty i razem z nim pierwszy raz wziął w bitwie znanej jako ,,Bitwa o wyspę Numer 10? (23 lutego 1862), która była znaczącym zwycięstwem wojsk Unii. Stworzyła ona strategiczną możliwość inwazji na południe, w kierunku Nowego Orleanu. Wojska Północy nadarzającą się okoliczność wykorzystały i trzy tygodnie później Nowy Orlean został zajęty. 23 maja Karl Matties został pełnym pułkownikiem. Tegoż roku wziął udział jeszcze w dwóch bitwach. Zimę spędził na stanowisku dowódcy 3 Brygady 7 Dywizji XVII Korpusu Armii Tennessee Wojsk Unii. Po sukcesie w operacji pod Vicksburgiem (bitwa o panowanie nad stanem Tennessee, która otworzyła wojskom Unii drogę do ,,dolnego? południa) ? 4 kwietnia 1863 promowany został do stopnia generała brygady (stanu wojny) ze starszeństwem od 29 listopada poprzedniego roku. W dniu 25 listopada 1863 roku, prowadząc osobiście swoją brygadę do szturmu w kampanii generała Granta pod Chattanooga, został ranny w głowę na tyle ciężko, iż musiał zdać dowództwo na polu bitwy. Po wyleczeniu ran, na początku 1864 roku próbował powrócić do swojej 3 brygady. Jednak uszczerbek na zdrowiu okazał się na tyle poważny, że 16 maja musiał zrezygnować ze służby wojskowej.
Po wojnie secesyjnej został wybrany do Zgromadzenia Ustawodawczego Stanu Iowa.
Zmarł 16 października 1868 roku i został pochowany w Burlington.

Za:
1.Civil War Regiments from Iowa, Pansacola 2003, s. 2-4, 21, 28, 94.
2.John H. Eicher, David J. Eicher ,,Civil War high commands?, Stanford 2002, s.352.