Maria Justyna Biała urodziła się 20 października 1911 roku w Sewerynówce na Podolu. Była drugim z kolei dzieckiem, po synu Leszku i jedną z czterech córek Ludwika i Anny z domu Lachowicz. Pan Ludwik był buchalterem, czyli księgowym. W roku 1920 rodzina Białych osiadła w Bydgoszczy i zamieszkała przy ul. Sielanka 1/1.

Maria, po skończeniu szkoły powszechnej, skierowała swoje kroki do Katolickiego Żeńskiego Gimnazjum Humanistycznego Miasta Bydgoszczy (mieściło się od roku 1921 w budynku obecnej ,,szóstki? przy Staszica). Po uzyskaniu matury w 1930 roku kontynuowała kształcenie na Wydziale Medycznym Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Studia ukończyła w 1934 roku, uzyskując stopień magistra farmacji. Powróciła do Bydgoszczy. Jej pierwszym miejscem pracy była Apteka Ubezpieczalni Społecznej przy ulicy Dr. Warmińskiego 5.

Kończy kurs sióstr Polskiego Czerwonego Krzyża oraz przysposobienia wojskowego organizowany przez Ligę Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. Po wybuchu wojny, do grudnia 1939 roku, pozostaje w przedwojennym miejscu pracy. Potem, w styczniu 1940 roku, została skierowana do Centralnej Apteki w Bydgoszczy (przed wojną własność magistra farmacji Laknera) przy ulicy Gdańskiej 91 (wówczas Adolf Hitler Str.) w charakterze pomocy laboratoryjnej. Od lutego, wysiedlona z rodziną z ulicy Sielanka, mieszka do końca okupacji przy Garbarach 19, mieszkanie 4.

W początkach 1943 roku zaprzysiężona na rotę Armii Krajowej przez pierwszą szefową Wojskowej Służby Kobiet w Inspektoracie Bydgoskiem AK ? Urszulę Klunder, po mężu Jędrzejczak (również absolwentkę Gimnazjum Żeńskiego, niewykluczone, że jeszcze żyjącą!!!). Do głównych zadań Marii należało zorganizowanie służby sanitarnej w inspektoracie.

Też w tym roku została przeniesiona do apteki przy placu Teatralnym (przed wojną Apteka Klabeckiego). Nowe miejsce pracy (Bismarck-Apotheke) było zarządzane przez świetnie ustosunkowanego w służbie farmaceutycznej prowincji III Rzeszy ,,Gdańsk ? Prusy Zachodnie? Rudtkego (był on również ,,właścicielem? Apteki Laknera – poprzedniego miejsca pracy Marii). Jego przyjaciel Purel nadzorował farmację na tym terenie. Dzięki takiej protekcji apteka ta po pierwsze, otrzymywała jak na warunki wojenne ogromne ilości medykamentów, a po drugie, pełniła dyżury nocne. Dzięki temu był to świetny, całodobowy punkt kontaktowy, ponadto spore magazyny na zapleczu nadawały się na zorganizowanie skrytek dla potrzeb konspiracji, a poza tym dobre zaopatrzenie dawało, bardzo ograniczone wprawdzie, ale większe niż w innych przypadkach, możliwości zorganizowania leków i opatrunków dla żołnierzy podziemia. Wszystkie atuty tego miejsca Maria umiała wykorzystać.

Prowadzi i organizuje kursy sanitarne dla przyszłych sanitariuszek. Z ,,wyprowadzonych? oraz zebranych leków zaopatruje punkty sanitarne AK w inspektoracie. Poza tym regularnie dzięki jej działaniom była przesyłana pomoc medyczna dla oddziałów partyzanckich w Borach Tucholskich, więźniów obozów oraz jeńców wojennych.

Od lipca 1944, po awansie na wyższe stanowisko Heleny Szajkowskiej (bohaterki zeszłotygodniowego odcinka), zostaje ostatnią Szefową Referatu WSK w Inspektoracie Bydgoskim AK. Wzrasta zakres jej aktywności. Włącza się w działanie pionu łączności oraz legalizacji i wywiadu. Do składowanych w aptece na potrzeby konspiracji medykamentów dochodzą: lewe dokumenty, blankiety okupacyjnych zaświadczeń, podrobione pieczecie itp.

W tym czasie nawiązuje poprzez pracowników kasyna kontakty z więźniami na Wałach Jagiellońskich – usprawnia się przepływ informacji poprzez grypsy. Organizuje pomoc materialną dla wysiedlonych po powstaniu warszawiaków. W zakresie łączności na polecenie Komendy Inspektoratu organizuje kursy obsługi telefonu, radia oraz umiejętności posługiwania się szyframi. Odznaczona jesienią tego roku Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami (niewykluczone, że tym samym rozkazem co Gordon i Szajkowska – a więc z 11 listopada). W końcówce roku w inspektoracie podlegało Marii nie mniej jak 25 członkiń WSK.

Po zakończeniu okupacji ujawniła się w Oliwie w lutym 1945 roku. Od jesieni pracuje w aptece przy ulicy Dworcowej. W 1949 roku zostaje przeniesiona do apteki przy placu Piastowskim (w późniejszym okresie została jej kierowniczką).
W 1956 za swoją pracę otrzymała od władz PRL Srebrny Krzyż Zasługi. W roku 1962 uległa wypadkowi samochodowemu. Powrót do zdrowia przebiegał z wielkimi komplikacjami. Przyznano jej okresowo III grupę inwalidzka i przez rok nie pracowała. Po powrocie do apteki przy placu Piastowskim sprawowała również funkcję farmaceutki w aptece więziennej w Potulicach. Niestety, do pełni sił nie powróciła nigdy, a jej stan zdrowia stale się pogarszał. W 1976 odeszła na emeryturę, jednocześnie uzyskując uprawnienia inwalidzkie pierwszego stopnia ( I grupa).

Schorowana umiera 7 grudnia 1987 roku. Trzy dni później zostaje pochowana na cmentarzu parafialnym przy al. Stefana Kardynała Wyszyńskiego.

Obok wymienionych wyżej odznaczeń posiadała jeszcze Krzyż Armii Krajowej (zapewne nadanie londyńskie), Odznakę Tysiąclecia Państwa Polskiego, Złotą Odznakę Związkową.

P.S. W biogramie celowo pominięto informacje o innych członkach rodziny Białych, która cała była zaangażowana w działalność konspiracyjną. Najbardziej znanym jej przedstawicielem jest podporucznik Leszek Biały ? w czasie okupacji szef łączności w Sztabie Pomorskiego Okręgu AK, a po wojnie ,,pierwszy żołnierz wyklęty? Bydgoszczy. Zamordowany w marcu 1945 roku przez UB.