Spora część z nas zna piosenki o Bydgoszczy w wykonaniu gwiazdy polskiej muzyki rozrywkowej Ireny Santor (jak słusznie zauważył były wokalista zespołu Perfect Zbigniew Hołdys, tylko ona próbowała śpiewać w każdym gatunku muzycznym w Polsce). Mało zwraca uwagę, kto napisał słowa do tych piosenek. I właśnie tej osobie poświęcony jest poniższy biogram.

Olimpia Obarska urodziła się według zachowanej w Archiwum Bydgoskim karty meldunkowej 1 czerwca 1910 roku (pewne opracowania i źródła podają różniącą się o dwa lata datę jej narodzin i Wrześnię, jako miejsce tego zdarzenia ? patrz np. ,,Orędownik Wrzesiński z dnia 30 XII 1930). Była córką Józefa (bogatego człowieka interesu) oraz Anny z domu Bloch. Rodzina mieszkała przy placu Piastowskim. Tu trzeba odnotować, że Anna miała rodzeństwo. Jej siostra Joanna jako pierwsza w pobliskim Toruniu założyła kinematograf (w roku urodzenia Olimpii) oraz prowadziła wypożyczalnię strojów, m.in. dla teatrów i operetek. Niewykluczone, że zamiłowanie ciotki miało wpływ na rozwój scenicznych inklinacji naszej bydgoszczanki.

Po ukończeniu kształcenia podstawowego Olimpia skierowała swoje kroki do Miejskiego Konserwatorium Muzycznego. Nad rozwojem jej głosu opiekę sprawowała profesor Targońska. Ukończyła klasę śpiewu i fortepianu. Następnie rozwijała swoje sceniczne talenty w Cours Du Fanloup w Boulogne sur Seine we Francji.

Jej debiut sceniczny miał miejsce w 1928 roku, oczywiście u nas, na deskach Teatru Miejskiego, położonego wówczas przy skrzyżowaniu ulicy Mostowej i Marszałka Focha. Wystawiono wówczas operetkę ,,Polska Krew? Oskara Nedbala. Potem występowała w ,,Baronie cygańskim? Johanna Straussa oraz ,,Carewiczu? Franza Lehára. Jej występy zbierały entuzjastyczne recenzje w ,,Dzienniku Bydgoskim? oraz ,,Gazecie Bydgoskiej?. Od tego czasu jest znana nie jako Olimpia, ale Ola Obarska.

W 1930 roku wybrana, w silnie obsadzonej pięknymi kobietami stawce, jako reprezentantka Polski, do ówczesnej megaprodukcji filmowej ,,Pieśń Narodów? w Nicei. Brano pod uwagę interpretację głosową, urodę, styl, fotogeniczność.

W 1931 roku wystąpiła w roli sanitariuszki Anny w filmie ,,Krwawy Wschód? w reżyserii Jana Nowiny-Przybylskiego (chyba jego najbardziej znanym filmem były nakręcone dwa lata później ,,Manewry miłosne?).

Od 1932 roku zawodowo związana z Warszawą. Występuje w Teatrze Wielkim, Operetce Warszawskiej oraz Teatrze Letnim. W numerze 9 z roku 1933 jej piękne lico znalazło się na okładce prestiżowego pisma ,,Kino?. Od czasu do czasu daje występy w różnych miejscach Polski np. Zakopanem. Obsadzana była również w kilku rolach drugoplanowych w filmach produkcji niemiecko-polskiej.

Pod koniec lat 30. XX wieku opuszcza Polskę. Występuje w Wiedniu w operetce ,,Bal w Savoyu?. W berlińskim teatrze Scala prowadzi bez problemów konferansjerkę? w pięciu językach! Po powrocie do Polski od 2 sierpnia 1939 roku występuje w warszawskim Teatrze Operetkowym ?8.15? w operetce ,,Panna Wodna?.

W czasie wojny zarabia na życie, śpiewając w warszawskich restauracjach i kawiarniach. We wrześniu 1944 roku wstępuje ochotniczo do 1. Armii Wojska Polskiego. Zostaje reżyserem i aktorką teatru wojskowego. Szlak oddziałów 1. Armii WP wiedzie między innymi przez Bydgoszcz. Tutaj musi doświadczyć traumatycznego przeżycia – jest świadkiem pożaru bydgoskiego teatru, miejsca, gdzie 17 lat wcześniej odbył się jej debiut sceniczny. Wojskowy epizod w jej życiu kończy się w Berlinie.

Po wojnie wraca, ale na krótko, do naszej Bydgoszczy. W sezonie teatralnym 1945/46 jest zatrudniona przez Teatr Miejski. Występuje w sztuce ,,Klub kawalerów? Michała Bałuckiego, grając postać Ochotnickiej. Przenosi się do Warszawy w 1946 roku. To ważna data w jej życiu. Zostaje zatrudniona w Teatrze Ludowym oraz… wychodzi za mąż za Zdzisława Forkasiewicza. Zaczyna współpracę z Polskim Radio oraz jego teatrem. W 1954 roku zostaje odznaczona Brązowym Krzyżem Zasługi.

Pisze teksty do hitowych piosenek dla wielu polskich wykonawców (m.in. Mieczysława Fogga, Sławy Przybylskiej, Ireny Santor czy zespołu ,,Filipinki?). Dla nas najważniejszymi w jej twórczości są słowa do piosenek śpiewanych przez związaną z Bydgoszczą Irenę Santor, takich jak: ,,Bydgoszcz jedyne miasto? czy ,,Zielono jest w mojej Bydgoszczy?. Pisała również polskie słowa do światowych szlagierów np. ,,Ciao, ciao, bambino?.

W 1966 roku odznaczona ,,Medalem za udział w walce o Berlin?, osiem lat później ,,Odznaką Grunwaldzką?, a w 1975 roku Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1976 napisała autobiograficzną książkę ,,Rozdawałam kwiaty zwycięzcom?. Za całokształt działalności kulturalnej otrzymała w 69. roku życia odznakę ,,Zasłużony Działacz Kultury?.

Prowadziła zajęcia z interpretacji śpiewu w Warszawie. W swoim bujnym i owocnym artystycznie życiu napisała jeszcze m. in. libretto komedii muzycznej ,,Wszystko dla kobiet? czy musicalu ,,Hel? oraz reżyserowała balet pt. ,,Klementyna?.

Umarła 1 stycznia 1994 roku i zastała pochowana na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Jak podkreślała jej przyjaciółka Sława Przybylska, nigdy nie kryła miłości do naszej Bydgoszczy.