Zamknij

ŻYCIE W UKRYCIU (Galeria Autorska proponuje) – odsłona 2

21:18, 23.04.2020 | .
Skomentuj
Jerzy Zegarliński. Wypędzenie z Raju
REKLAMA

W drugiej odsłonie "Życia w ukryciu" Galeria Autorska proponuje poezję Macieja Krzyżana i fotografie Jerzego Zegarlińskiego.

Maciej Krzyżan – poezja

Maciej Krzyżan – poeta, archiwista w Archiwum Programowym TVP w Poznaniu.  Urodził się w Namysłowie, z którego wyjechał wraz z rodzicami do Kłecka, gdzie spędził najszczęśliwsze lata dzieciństwa. Od 1978 mieszka w Gnieźnie. Jest absolwentem filologii  polskiej UAM. Wiersze drukował m. in.: w „Czasie Kultury”. „Toposie”, „Wyspie” i „Akcencie”, a ostatnio także na stronie recogito.eu; swoje nowe teksty od pewnego czasu dość regularnie publikuje na łamach sopockiego „Toposu”. Zajmuje się także omawianiem nowo publikowanych tomików poetyckich. Należy do  Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.

Opublikował siedem zbiorów wierszy – „Okruchy”. Prymasowskie Wydawnictwo Gaudentinum,  Gniezno 2008, „Tymczasem wracam do swoich”. Wydawnictwo Literackie i Naukowe Radwan, Tolkmicko 2011, „In tempus praesens”. Biblioteka Poezji Współczesnej. Zeszyty Poetyckie, Gniezno 2013, „Rekolekcje, czyli zapiski z trzeciego piętra”. Biblioteka Toposu, Sopot  2013, „Poezja (nie)hermetyczna i podobne rytmy, czyli idąc dalej”. Galeria Autorska Jana Kaji i Jacka Solińskiego, Bydgoszcz  2015, „Tęsknota. Wybór wierszy”. Galeria Autorska Jana Kaji i Jacka Solińskiego, Bydgoszcz 2017 oraz „Duszyczka”. Biblioteka Toposu, Sopot 2019.

Recenzje jego publikacji ukazywały się m. in. w „Toposie”, „Latarni Morskiej”, „Nowych Książkach” oraz „Nowym Napisie”.

Prywatnie mąż i ojciec, miłośnik jazzu, górskich wędrówek oraz kolejowych podróży.

[Fot. Krzysztof Szymoniak]

 

sądny dzień

                       
trwoga i ekscytacja
niszczącym żywiołem -
                       
tak objawia się
nieuchronność
                       
twojego kresu
                                   26 marca/3 kwietnia 2020 r., w czasie pandemii
                                                                                                 

pięciowierszowy miłosny dziennik pandemiczny

 
1.
dante
 
z drugiego wyszedłszy
piekła kręgu nagle
omdlały
 
lecz dalej z wodzem
pod rękę
                       
atoli prawdą jest że ewy
łakomstwo więcej waży
niż moja
rozpusta
 
oba przecież
concupiscentia carnis
                       
2.
promień
 
jakże świetlisty
promień twojego
 
uśmiechu na twarzy
tak ukochanej iżby
 
całować ją bez
oddechu
 
3.
lubieżność zachwytu
 
obfite piersi
i pełne biodra
                    
poruszenie
 
całym sobą
zachwycenie
 
4.
echo
 
obok ale daleko
dwóch ciał
nawołujące się
 
echo gra słów
drganiem na oddechy
i krtanie
 
5.
klepsydra
 
czasu przesypywanie
bezpowrotne mijanie
 
lecz w końcu
 
zbraknie ręki
wolnej już od udręki
 
nie ma komu
od-wrócić
 
snadź do domu
czas wrócić
                                   kwiecień 2020, w czasie pandemii

„Czytając wiersze Macieja Krzyżana mam wrażenie, jakbym oglądał malarskie dzieła mistrzów miniatury. Poeta opowiada o świecie – i o sobie – precyzyjnie, rzeczowo i zwięźle. Nie kryje wzruszenia, ale potrafi być dyskretny. Pisze o rzeczach i zjawiskach zwyczajnych, które wcale zwyczajne w jego zobaczeniu nie są. Poezja intensywna, mądra i subtelna. Silnie zakorzeniona w tym, co jest.”

                                                                                                          Piotr Szewc

*     *     *

„Mnie Krzyżan kojarzył się kiedyś z dykcją i poetycką filozofią Miłosza. Teraz widzę, że poeta rozpisuje na kolejne tomy swój prywatny, bardzo osobisty „traktat moralny”. Bo o czym traktują te wiersze: o Bogu i ludzkich zaniedbaniach, o godnym, godziwym życiu, o rodzinie – powinnościach wobec rodziców i wobec własnych, dorosłych już dzieci, miejscach w przestrzeni, w których dostrzegamy siebie, nazywamy nasze uczynki po imieniu, o wyborach, podejmowanych każdego dnia, o pracy i o poezji”.

                                                                                                          Krzysztof Lisowski

*     *     *

„Wiersze te wyrastają z codzienności, Krzyżan powszechne w sumie doświadczenia zapisuje w oryginalny sposób, przyjmując właściwą sobie perspektywę uważnego obserwatora, i uczestnika, wyczulonego na detal, szanującego każde słowo i dyskretnego.”

                                                                                                          Jarosław Petrowicz

*     *     *

„Oszczędna w słowach, komunikatywna i pozbawiona metafor poezja Macieja Krzyżana urzeka nastrojem. Wiersze, przypominające krótkie, pamiętnikarskie notacje, przypisane są do miejsc i zdarzeń. Kreacja autobiograficzna stwarza intymny, konfesyjny klimat. Wiodącym tematem jest niepowtarzalność pojedynczego istnienia [...] Maciej Krzyżan fabularyzując biografię, odwzorował świat wewnętrzny człowieka zafascynowanego własną znikomością i wierzącego w jakiś głębszy sens istnienia. Powściągliwość i skromność stylu, współgrające z poznawczą pokorą lirycznego rozpoznania, składają się na ciekawą wypowiedź poetycką  o niezwykłej zwyczajności życia.”

                                                                                                         

                                                                                                          Daniela Ewa Zajączkowska

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jerzy Zegarliński – fotografia

Jerzy Zegarliński, ur. 1949 w Gliwicach, ukończył Uniwersytet Wrocławski z dyplomem archeologa. Uprawia pw. fotografię kolorową, niestudyjną. Szczególny okres aktywności twórczej przypadł na czas kilkuletniego pobytu (w latach 80.) w Stanach Zjednoczonych. Jest autorem ponad 20 wystaw indywidualnych, uczestniczył w wielu wystawach zbiorowych w Polsce, oraz  m.in. w: Hiszpanii, Serbii, Danii, USA, Austrii i Słowenii. Kurator przedsięwzięć i wystaw fotograficznych. Od początku lat 90. współpracuje z Galerią Autorską Jana Kaji i Jacka Solińskiego. Jest pomysłodawcą i współorganizatorem Przeglądów Fotografii Bydgoskiej (1995 - 2004). Od 2002 r. prowadzi firmę impresaryjno-artystyczną „Agencja Zegart” zajmującą się organizacją wystaw i innych przedsięwzięć z zakresu fotografii, malarstwa i innych dziedzin sztuk wizualnych. W ramach tej działalności prezentuje w Polsce i kilku krajach europejskich dzieła wielu wybitnych polskich twórców oraz sprowadza do naszego kraju wystawy, m.in. z: Wielkiej Brytanii, Hiszpanii i Rosji.
[Fot. Krzysztof Szymoniak]

Primaaprilisowy dokumentalista

Znam Jerzego Zegarlińskiego już przeszło 30 lat, a wciąż jeszcze mnie zaskakuje. Na czym to polega? Trochę pewnie na przekornej naturze fotografika, a trochę na stale młodzieńczym i nieco przewrotnym podejściu do otoczenia. Artysta, mimo swojego znaczącego dorobku, nie poprzestaje na udanych pomysłach i rozwiązaniach formalnych. Wciąż szuka nowych środków przekazu i nowych sposobów prezentacji. Jest twórcą, który unika powagi, co nie oznacza, że nie porusza tematów poważnych. Jako organizator wielu wystaw dobrze wie, że forma przekazu musi intrygować, przyciągać, a  więc być absorbująca. Zegarliński jako swój motyw obecności wybrał ludyczność. Może uczynił tak dlatego, że przyjęta żartobliwa formuła działania pozwala mu zachować dystans wobec świata i fotografowanych rzeczy oraz zjawisk? 

Punktem wyjścia dla Jerzego są anomalia naszej – szeroko pojętej –  rzeczywistości. Można powiedzieć, iż artysta przyjął „zawód” błazna uprawiającego fotografię, by w ten sposób nadać jej wieloznaczny charakter. Formuła żartu, którego społeczno-zwyczajowe reminiscencje bywają komentarzem do życia publicznego, najpełniej odpowiada aspiracjom autora. Tematy zdjęć o anegdotyczno-ironicznych podtekstach budzą szybkie skojarzenia i łatwo zapadają w wyobraźnię. W starannie skadrowanych kompozycjach wątkiem przewodnim albo tłem czy też scenografią  są rozmaite ślady i znaki ludzkiej obecności: dziwne sytuacje, reklamy uliczne, malowidła ścienne: zderzenie głupoty z powagą, śmiechu z zakłopotaniem, nowoczesności z przeszłością. Człowiek pojawia się tu rzadko, a jak już to jako obserwator czy „aktor” zręcznie wpleciony w całość kompozycji. Poszczególne zdjęcia autor zestawia w cykle, opowieści –  komentarze do współczesności, z których układa ekspozycje. Ważny elementem tego działania stanowi wybór dnia otwarcia wystawy. Zawsze,  od wielu już lat, w Galerii Autorskiej jest to1 kwietnia – prima aprilis.  Wpisanie się w tradycję żartobliwego obyczaju dobrze oddaje charakter tego myślenia.

Jacek Soliński

Witajcie, w grypie podwyższonego rydzyka. Światowiec pan Demia i jego krajowa żona Epi Demia zaprowadzili rządy koronowanego świrusa. A ich córka, stara panna Kwarantanna nosi maseczkę i rękawiczki, aby nie być rozpoznanna. COVIDać, słychać i czuć!

Jerzy Zegarliński

[Galeria fotografii poniżej - autor: Jerzy Zegarliński]

(.)

Co sądzisz na ten temat?

podoba mi się 0
nie podoba mi się 0
śmieszne 0
szokujące 0
przykre 0
wkurzające 0
facebookFacebook
twitterTwitter
wykopWykop
komentarzeKomentarze
REKLAMA

komentarz (1)

bydgoszczaninbydgoszczanin

7 8

Galeria Autorska to bydgoskie serce kultury. Miejsce wzajemnego szacunku, dzielenia się własnymi talentami i dowód na to, że z niczego można zrobić tak wiele. Poświęcenia, praca i oddanie kulturze budzi szacunek oraz nieskończenie wielki podziw, uznanie tak niesamowitego wkładu w kulturę Bydgoszczy i Polski. 04:30, 03.05.2020

Odpowiedzi:0
Odpowiedz